سینمای ایران در سال‌های پس از انقلاب اسلامی به تحولی بزرگ دست یافت و به رشد و بالندگی رسید، اما در سال‌های نخستین به واسطه فضای ایدئولوژیک سینما در مسیر واقعی خود – که هنری سرگرمی‌ساز است – حرکت نمی‌کرد. در سال‌های دهه 60 ستاره‌سازی و حضور چهره‌های جوان اساساً وجود نداشت و به دلیل تولید آثار عرفانی – حماسی – ایدئولوژیک کمتر بازیگری فرصت عرض‌اندام پیدا می‌کرد با این حال بازیگرانی همچون فرامرز قریبیان، بیژن امکانیان و جمشید هاشم‌پور به عنوان بازیگران نقش اول به جای ستاره‌ها فرصت ظهور پیدا کردند. تولید و نمایش فیلم «عروس» ساخته بهروز افخمی را می‌توان آغاز دوران ستاره‌سازی در سینمای پس از انقلاب دانست. این فیلم که در آخرین سال دهه 60 به روی پرده رفت دو چهره جوان را به سینما معرفی کرد که به سرعت مبدل به ستاره به معنای واقعی شدند و تا چند سال یکه‌تاز میدان بازیگری بودند.

ابوالفضل پورعرب- بازی در نقش حمید خوشمرام که برگرفته‌ از جوانان سرخورده در بطن جامعه دهه 60 بود باعث شد پورعرب به خوبی دیده شود و با اندک تلاشی یک نقش نه چندان پیچیده را جذاب کند. چهره شیرین و صدای خاص‌ پورعرب به کمک این تلاش‌ آمد و او موفق شد به چهره مورد علاقه تماشاگران بدل شود هر چند این نقش و این نوع بازی را در آثار بعدی خود تکرار کرد.

نیکی کریمی - گرچه نیکی کریمی پیش از «عروس» در فیلم «وسوسه» هم بازی کرده بود اما نه «وسوسه» آن موفقیت‌ را نزد تماشاگران دربرداشت و نه کریمی آن بازیگر منزوی و حاشیه‌ای بود.
نیکی کریمی در «عروس» فرصت پیدا کرد در نقش اول زن سیمای یک دختر آرمانی را بازی کند که در میان پدر و همسر گرفتار آمده و در عصیان علیه این دو آینده‌اش را فدای انسانیت کند. چهره معصوم و بازی زیرپوستی توأم با اکشن به او کمک کرد تا مورد توجه کارگردانان بزرگی چون داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی قرار گیرد و متضمن گیشه‌های سینما تا چند سال بعد باشد.

بهرام رادان - چهره‌ای که با فیلم عامه‌پسند «شور عشق» وارد سینما شد و تا چند فیلم بعد درگیر آزمون و خطا بود. بازی در فیلم «آواز قو» جایزه بازیگری جشنواره فیلم‌های خانوادگی را به ارمغان آورد و او را وارد تالار بزرگان نمود. رادان در سال‌ 81 تا 82 در آثار 4 تن از سینماگران مطرح (بهروز افخمی / رخشان بنی‌اعتماد / مسعود کیمیایی / پوران درخشنده) بازی کرد و جایزه سیمرغ را برای «شمعی در باد» گرفت.
همین موضوع باعث شد او در آثار دیگری همچون سنتوری (داریوش مهرجویی) و زادبوم (ابوالحسن داوودی) بازی کند و یکبار دیگر سیمرغ بگیرد. رادان در حوزه تبلیغات موضوعی هم پرکارترین بازیگر بود و تلاش کرده همچنان پرسنای خود را حفظ کند.

امین حیایی - امین حیایی یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران است، اما اشکالی که دارد این است که بیش از حد بازی می‌کند و در میان آثارش همه نوع فیلم خوب، متوسط و ضعیف هست. او تا امسال بیش از 50 نقش‌آفرینی داشته و همچنان از محبوب‌ترین بازیگران سینماست. در فهرست فیلم‌های میلیاردی سینمای ایران نام امین حیایی بارها دیده شده است.

مهران مدیری - مهران مدیری گرچه در سینما بسیار کم‌کار بوده و در نهایت 4 فیلم بیشتر بازی نکرده است، اما مقتدرترین چهره در جذب تماشاگران سینماست و همه آثار او در سال‌های اخیر با اقبال عمومی مواجه شده‌اند. مدیری عمده محبوبیت خود را از تلویزیون می‌آورد، او در دو دهه حضورش در سیما مخاطبان میلیونی دارد که در سینما نیز او را رها نمی‌کنند.

جمشید هاشم‌پور - جمشید هاشم‌پور که در آن سال‌های طلایی حضورش جمشید آریا نامیده می‌شد، مشهورترین چهره سینمایی به شمار می‌آمد که تا سال‌ها بار فروش سینماها را یک تنه به دوش می‌کشید. مشهورترین کارهای او عقاب‌ها، تاراج و تیغ و ابریشم بودند که از وی بازیگری پولساز ارائه کرده بودند. هاشم‌پور در دوره سوم کاری خود رو به آثار ارزشمند و هنری آورد و ستاره دهه 60 را فراموش کرد.

محمدرضا فروتن - فروتن گرچه در چند فیلم نقش‌های کوتاهی ایفا کرده بود که جملگی فراموش شده بود اما «مرسدس» او را به عنوان چهره‌ای جذاب، پویا و جوان معرفی کرد. «قرمز» از او بازیگری در قواره ستاره ساخت و سیمرغ را برایش به ارمغان آورد. او در سال‌های دهه 70 با بهترین کارگردانان سینما متولد ماه مهر، زیر پوست شهر، شب یلدا، اعتراض و دو زن را بازی کرد، اما به تدریج از این فضا فاصله گرفت و ترجیح داد نقش‌های نیازموده را بیازماید و قالب‌های خود را بشکند. این موضوع گرچه با ستاره سالاری منافات دارد اما برای فروتن توانایی در ارائه نقش‌ها مهم‌تر از هر چیز دیگری است.